از تنهایی‌مان است که پیمانه به دست کنار دیوار می‌ایستیم تا جام‌‌مان را به جام رهگذری که اندک نشانی از وی دارد

زنیم.  گر آن کس که جام تنهایی‌مان را از شراب حضور خویش لبریز کرد ترکمان نمی‌کرد، هیچ پیمانه‌ای شکسته

نمی‌شد و از هیچ رگی خون به زمین نمی‌ریخت.‌ ( میکده کوهستانی )